Doktorat „Zamieszkiwanie w strukturze architektonicznej” bada wpływ architektury na doświadczenie zamieszkiwania. Analizuje zamieszkiwanie jako złożoną relację między funkcją, emocją i indywidualnością, wykraczającą poza samą użyteczność. Architektura jest postrzegana nie tylko jako fizyczna konstrukcja, ale jako narzędzie kształtujące ludzkie doświadczenia. Praca podkreśla złożoność relacji między strukturą a zamieszkiwaniem. Wykorzystując myśl F. Brentano, wskazuje, że ludzie nadają znaczenie strukturom przez swoje osądy i emocje. Praktycznie, doktorat akcentuje potrzebę zrozumienia wymagań użytkowników w projektowaniu przestrzeni mieszkalnych, uwzględniając funkcjonalność i estetykę. Architektura jest analizowana jako narzędzie wpływające na jakość doświadczeń w przestrzeni. Elementy architektoniczne są postrzegane nie tylko jako struktury, ale jako środki kształtujące sposób zamieszkiwania. Odwołując się do filozofii M. Heideggera, praca rozważa wpływ przestrzeni mieszkalnych na kształtowanie społeczeństw. Metodologicznie, proponuje zastosowanie heurystycznych technik decyzyjnych w procesie projektowym. Doktorat podkreśla głęboki wpływ architektury na jakość życia w przestrzeniach zamieszkiwanych. Wzywa architektów do zrozumienia i uwzględnienia tej złożoności w praktyce projektowej, balansując między funkcjonalnością, estetyką a indywidualnymi potrzebami użytkowników.
Obrona miała miejsce w Krakowie, 4 grudnia 2024r.
Tekst doktoratu wraz z recenzjami dostępny w repozytorium Bibilioteki Politechniki Krakowskiej:
Więcej o doktoracie na stronie Architektury i Biznes: